Wordle Íslenska · Archive
Öll orð
1,761 dagleg orð og fjölgandi
byðir
sagnorð2. persóna eintölu nútíðar af „bjóða“: þú býður (t.d. býður einhverjum í mat eða býður verð).
umbun
nafnorðUmbun er það sem þú færð sem laun eða þakklætisvott fyrir eitthvað sem þú gerir.
rýjum
sagnorð1. persóna fleirtölu nútíðar af „rýja“: við plokkum/reyttum (t.d. fugl) eða sviptum eitthvað af.
játti
sagnorðÞátíð af „játa“: viðurkenndi eða samþykkti eitthvað.
berði
sagnorðÞátíð (viðtengingarháttur) af „berja“: að slá eða lemja einhvern.
lærin
nafnorðLærin eru efri hluti fótleggsins, milli mjaðmar og hnés.
kelfa
nafnorðKelfa er ungt nautgripakyn, venjulega kvenkyns ungdýr (kálfur).
miðuð
lýsingarorðLýsingarháttur þátíðar af „miða“: að vera miðað/miðuð við eitthvað, þ.e. stillt eða reiknað út frá þ…
finka
línum
nafnorðÞágufall fleirtölu af „lína“: á eða við línur (t.d. í texta eða á blaði).
voðin
pólon
spónn
skarp
lýsingarorðSkarp merkir beitt eða skörp, t.d. um hníf eða skýra, hvassa tilfinningu/hljóð.
ostra
fákum
nafnorðÞágufall fleirtölu af „fákur“: hestum (oft um ganghesta).
snæði
nafnorðMatur eða máltíð; það sem er borðað.
gasið
nafnorðÁkveðinn hluti af gasi; oft notað um eldsneytisgas eða gas í íláti.
töður
nafnorðTöður eru þurrkað gras eða hey sem er slegið og notað sem fóður fyrir búfé.
píanó
nafnorðHljóðfæri með lyklaborði þar sem strengir eru slegnir með hömrum.
árætt
dyggð
nafnorðGóð siðferðileg eiginleiki; heiðarleiki og réttsýni.
hinum
Þágufall eintölu karlkyns af „hinn“, notað sem ákveðinn greinir/ábending: „hinum“ = „the/that (one)“…
gjóta
sagnorðAð verpa (um fiska), þ.e. leggja hrogn og mjólka í vatn til æxlunar.
setin
sagnorðLýsingarháttur þátíðar af „sitja“: að hafa setið (verið sitjandi eða dvalið) einhvers staðar.
oddar
nafnorðOddar eru beittir endar eða toppar á hlutum, t.d. á spjótum eða örvum.
austr
atviksorðaustur; í átt til austurs eða staðsett í austri.
hlaða
sagnorðAð setja hluti í stafla eða haug, eða hlaða rafhlöðu (setja í hleðslu).
hnoss
nafnorðFallegt og dýrmætt barn eða ungbarn; elskað kríli.
hurfu
sagnorðÞátíð fleirtölu af „hverfa“: að fara burt eða hverfa úr augsýn.