Öll orð

sagnorð Að þýða eða skýra merkingu tals eða texta á annan hátt eða yfir á annað mál.

sagnorð að útskýra eða gera eitthvað skýrt og skiljanlegt.

nafnorð Villa er mistök eða ranghugmynd; að fara á villigötur.

nafnorð Sveif er sveigja eða hreyfing fram og til baka í boga, t.d. í sveiflu eða beygju.

nafnorð Þolfall eintölu með greini af „öxi“, þ.e. axlarliðinn (öxlin).

lýsingarorð Sem hefur verið merkt eða táknað, t.d. með nafni, miða eða merki.

sagnorð Þátíð af sögninni „skjóta“; hann skaut = hann skaut með byssu eða kastaði/skaut bolta.

nafnorð Ílát úr fléttuðu efni eða vír, notað til að bera eða geyma hluti.

nafnorð Peysa er flík sem er borin á efri hluta líkamans, oft prjónuð eða úr þykkara efni.

nafnorð Eignarfall eintölu af „dráp“; morð eða það að drepa einhvern.

lýsingarorð Hugrökk og óhrædd; tilbúin að taka áhættu.

nafnorð Bilun er það þegar tæki, kerfi eða bíll bilar og virkar ekki rétt.

Þágufall fleirtölu af „báðir“: „báðum“ = til/við báða, þ.e. til tveggja saman.

sagnorð Þátíð fleirtölu af „syngja“: að flytja söng (þau/þeir sungu).

sagnorð Spurningarform af „sjá“: „(getur) þú séð?“

Orð sem merkir „milli“, þ.e. á eða í rýminu á milli tveggja hluta.

nafnorð Villt fjallageitardýr (rúpidýr) með bogadregnum hornum, svipað og gemlingur/steinbockur.

nafnorð Sá sem skírir barn; prestur eða einstaklingur sem framkvæmir skírn.

nafnorð Ástand lofts og veðurskilyrði á ákveðnum stað og tíma, t.d. hiti, vindur og úrkoma.

nafnorð Harka er strangleiki eða erfiðleiki; aðstæður eða framkoma sem er hörð og krefjandi.

nafnorð Athöfn þegar látinn einstaklingur er jarðsunginn og lagður til hvílu.

sagnorð Þátíð af „biðja“: hann/hún baðst afsökunar eða baðst einhvers.

sagnorð Að verja er að vernda eða standa vörð um einhvern eða eitthvað gegn árás eða skaða.

sagnorð Þátíð af „mega“: hafði leyfi eða möguleika til að gera eitthvað.

nafnorð Svínakjöt, sérstaklega feitt kjöt eða beikon.

sagnorð Þátíð af „gista“: að hafa dvalið og sofið yfir nótt (t.d. hjá einhverjum eða á gististað).

lýsingarorð Þolfall (kk.) af „nægur“: nægjanlegan, sem er nóg eða fullnægjandi.

nafnorð Tilfinning að óska sér þess sem annar hefur og finnast það ósanngjarnt eða sárt.

nafnorð Notkun eða nýting á einhverju, oft með leyfi eða réttindum.

sagnorð 2. persóna eintölu af sögninni „taka“ í viðtengingarhætti nútíðar (t.d. „að þú takir“).