/hɔː.rən/
- transitivegeluid waarnemen met het oor
“In 2002 en 2003 trok ik intensief op met Muskee, omdat ik zijn biografie schreef. Hij nam me mee op autoritten, waarbij hij veel klassieke muziek liet horen. Hij was verknocht aan Drenthe en liet mij ”
“Ik vond het verbijsterend om te horen hoeveel indruk de trail destijds op deze man had gemaakt.”
- absolutethuishoren, behoren
“Een potje schieten hoort er voor de lokale rednecks in de woestijn kennelijk gewoon bij in het weekend.”
“"Liesbeth is een bescheiden, dankbare vrouw", vertelt Boeijen. "Een heel erg prettig iemand om mee samen te werken. Lekker eigenwijs, dat hoort ook."”
- hoorn
- het gehoor, het in staat zijn om te kunnen horen
Vormenhoorde(past) · gehoord(past, participle) · te horen(active, infinitive, imperfect, present, long-form) · zullen horen(active, infinitive, imperfect, future, short-form) · te zullen horen(active, infinitive, imperfect, future, long-form) · hebben gehoord(active, infinitive, perfect, present, short-form) · te hebben gehoord(active, infinitive, perfect, present, long-form) · gehoord zullen hebben(active, infinitive, perfect, future, short-form) · gehoord te zullen hebben(active, infinitive, perfect, future, long-form) · horend(imperfect, participle) · ev.
hoor(imperative) · hore(subjunctive) · hoor(indicative, imperfect, present, singular, first-person) · hoort(indicative, imperfect, present, singular, second-person) · hoort(indicative, imperfect, present, singular, third-person) · hoorde(indicative, imperfect, past, singular, first-person) · hoorde(indicative, imperfect, past, singular, second-person) · hoorde(indicative, imperfect, past, singular, third-person) · hoorden(indicative, imperfect, past, plural, first-person) · hoorden(indicative, imperfect, past, plural, second-person)