ˈtɔpur, topur
Pochodzenieprasł. *toporъ → siekiera; brana jest pod uwagę możliwość zapożyczenia z prairański *tapara → siekiera, topór (por. średnioperskie tabrak, pers. teber, kurdyjskie tefer → siekiera)
- narzędzie składające się z drewnianego trzonka i metalowego ostrza, służące np. do rąbania drewna lub mięsa, a dawniej także jako broń
“Kat odrąbał skazańcowi głowę jednym uderzeniem topora.”
Formytopora(genitive, singular) · toporowi(dative, singular) · toporem(instrumental, singular) · toporze(locative, singular) · toporze(vocative, singular) · topory(nominative, plural) · toporów(genitive, plural) · toporom(dative, plural) · topory(accusative, plural) · toporami(instrumental, plural) · toporach(locative, plural) · topory(vocative, plural)