KökenOsmanlı Türkçesi اخلاق (ahlâk) sözcüğünden devralındı. Bu Osmanlı Türkçesi sözcük ise Arapça خُلْق (ḫulḳ) sözcüğünün çoğulu olan أَخْلَاق (ʾaḫlāḳ) sözcüğünden alıntıdır.
- toplum içinde kişilerin benimsedikleri, uymak zorunda bulundukları davranış biçimleri ve kuralları, aktöre, sağtöre
“Ahlak düzelmeden hiçbir şey düzelmez.”
- huylar
“Bu şoförler hepinizin ahlakını bozdu.”
Biçimlerahlakı(accusative) · ahlaklar(plural) · ahlak(singular, nominative) · ahlaklar(plural, nominative) · ahlakı(singular, accusative) · ahlakları(plural, accusative) · ahlaka(singular, dative) · ahlaklara(plural, dative) · ahlakta(singular, locative) · ahlaklarda(plural, locative) · ahlaktan(singular, ablative) · ahlaklardan(plural, ablative) · ahlakın(singular, genitive) · ahlakların(plural, genitive) · ahlakım(possessive, singular, first-person, nominative) · ahlaklarım(possessive, plural, first-person, singular, nominative) · ahlakımı(possessive, singular, first-person, accusative) · ahlaklarımı(possessive, plural, first-person, singular, accusative) · ahlakıma(possessive, singular, first-person, dative) · ahlaklarıma(possessive, plural, first-person, singular, dative)