ˈtɛ̃mpɔ, tẽmpo
Pochodzeniewł. tempo < łac. tempus
- prędkość wykonywania jakiejś czynności, zwykle powtarzanej
“Dyrektor zarządził zwiększenie tempa produkcji.”
- szybkość utworu muzycznego
“Ten utwór jest w tempie largo.”
Formytempa(genitive, singular) · tempu(dative, singular) · tempem(instrumental, singular) · tempie(locative, singular) · tempa(nominative, plural) · temp(genitive, plural) · tempom(dative, plural) · tempa(accusative, plural) · tempami(instrumental, plural) · tempach(locative, plural) · tempa(vocative, plural)